Tandje erbij voor een onvermijdelijk avontuur

Eind vorig dit jaar ben ik begonnen met het schrijven van blogs voor de praktijk. Eén van mijn uitgangspunten was dat ik werk en privé gescheiden wilde houden. Het blijkt lastiger dan ik dacht. Je put toch uit je eigen ervaringen. En de band met de collega’s binnen de praktijk is zodanig dat we elkaar steunen. Niet alleen als het in werksituaties nodig is, maar ook als het in privésituaties nodig is.

Eind vorig jaar was er zo’n situatie.

Ik besloot om in actie te komen voor mijn zieke schoonzus. Zij heeft kanker en is in Nederland uitbehandeld. Zij heeft therapieën gevonden in Duitsland, maar zij krijgt deze therapieën niet vergoed. Er zijn bakken met geld nodig. Ik besloot om de marathon van Rotterdam te gaan lopen en me te laten sponsoren. Onder de naam “Onvermijdelijk Avontuur” ging de sponsoractie van start. Met het geld dat we binnenhaalden konden we haar behandelingen betalen.

Het kan bijna niemand ontgaan zijn. Op de praktijk hebben de krantenartikelen die hierover zijn gepubliceerd op een prominente plek gehangen, de afgelopen maanden. En zo komt het dat werk en privé toch meer met elkaar verweven raken dan je eigenlijk van tevoren had bedacht. En daar ga ik dan ook nog eens over bloggen!

Toch heb ik het gevoel dat ik dat moet doen. Gewoon, omdat ik de mooie dingen die hieruit voortkomen wil delen! Want het maakt de wereld toch een stukje mooier.

Ik was niet alleen geraakt door de steun van mijn collega’s maar er waren ook patiënten die spontaan bemoedigden, steunden of in actie kwamen. Mooi om te merken dat dit bestaat. En vooral ook mooi voor mijn schoonzus, die zich gesteund voelde door zoveel mensen die haar niet eens kennen!

Dus daar liep ik, op 14 april, door Rotterdam. 42 hele kilometers. In mijn fluoriserend-roze shirtje gesponsord door de praktijk. ‘Tandje erbij !’ , werd er 42 kilometer lang vanaf verschillende kanten toegeroepen.

547814_10151623399627642_1158551955_n[1]

‘Tandje erbij’ staat met grote letters op de achterkant. En waar ik ook loop, het shirtje roept altijd reacties op. En het bemoedigt me ook. Je kan natuurlijk met zo’n slogan achterop niet gaan lopen wandelen omdat je benen wat vermoeid raken!

Ik wil iedereen, collega’s, patiënten, relaties bedanken voor alle steun en aanmoediging in de afgelopen maanden.

Acties blijven nodig, want het geld blijft nodig. Ik blijf lopen voor ‘mijn goede doel’. Het kan dus zomaar zijn dat u een roze shirtje op de boulevard, op de plaat, of rond de plas voorbij ziet komen.

Inmiddels zijn een aantal collega’s ook aangestoken met het hardloopvirus.

Zag u die roze vlek voorbij stuiven op de Brabantse Wal Marathon? Dat waren Renée en haar vriendinnen in hun mooie ‘TandjeErbijShirtjes’.

photo1

Steek gerust een duimpje omhoog als u één van ons voorbij ziet stuiven/schuiven.

Een vriendelijk gebaar, of een kleine aanmoediging is altijd welkom.

Natasja